ဘယ္ေတာ႔မွ မေမ႔ပါဘူး


ကြ်န္မကို နယ္ျမိဳ႕ကေလးတစ္ျမိဳ႕မွာေမြးဖြားခဲ့သည္။ ကြ်န္မကို ေမြးဖြားၿပီးသည့္ေနာက္ ေမေမကမီးတြင္းထဲမွာပဲ ဆံုးပါးသြားခဲ့ရတာေၾကာင့္ မိတဆိုးေလးျဖစ္ခဲ့ရသည့္ ကြ်န္မကို ေဖေဖက သူ႔ဘဝတစ္ခုလံုး ပံုေအာၿပီး အခ်စ္ပိုခဲ့ပါသည္။ ကြ်န္မက ေဖေဖ၏ အသဲႏွလံုးျဖစ္သလို သူ႔ဘဝ သူ႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လို႔ ေျပာတာကိုလည္း သိတတ္စ အရြယ္ထဲက ခဏခဏ ၾကားေနခဲ့ရ၏။ တကယ္လည္း ေဖေဖကြ်န္မကို သိပ္ခ်စ္ခဲ့ပါသည္။ ေမေမက ကြ်န္မကို ေမြးဖြားၿပီး ဆံုးပါးသြားေတာ့တာေၾကာင့္ ေဖေဖ့ အစ္မျဖစ္ေသာ ေဒၚၾကီး၏ လက္ေပၚတြင္ ကြ်န္မ၏ ငယ္ဘဝသည္ ေမာင္ႏွမသားခ်င္း မရွိဘဲ ၾကီးျပင္းခဲ့ရသည္ ။


ထို႔ေၾကာင့္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ကြ်န္မ၏ ကစားေဖာ္ ကစားဖက္မွာ ေဖေဖျဖစ္ခဲ့သည္။ ေဖေဖအလုပ္က ျပန္လာခ်ိန္တိုင္း ကြ်န္မ ေဆာ့ကစားခ်င္သည့္ ကစားနည္းမ်ဳိးစံုကို မျငီးမျငဴ အေဖာ္လုပ္ေပးေလ့ရိွသည္။ အခုခ်ိန္ျပန္ေတြးမိမွ ကြ်န္မ ေဖေဖ့ကို သနားမိေတာ့သည္။ ေဖေဖ့ခမ်ာ အလုပ္က ပင္ပင္ပန္းပန္း ျပန္လာခ်ိန္မွာေတာင္ ကြ်န္မအလိုကို လိုက္ၿပီး မျငီးမျငဴ ေဆာ့ကစားေပးခဲ့ရွာတာေၾကာင့္ သနားစိတ္ဝင္မိျခင္းျဖစ္၏။


ဒီလိုႏွင့္ ကြ်န္မ ေက်ာင္းေနခ်ိန္ေရာက္လာခဲ့သည္။ ပထမဆံုး ေက်ာင္းတက္သည့္ ေန႔ကို ေဒၚၾကီးက မၾကာခဏ ျပန္ေျပာေလ့ရိွတာေၾကာင့္ ကြ်န္မ အလြတ္ရေနေသးသည္။


“ညည္း.. ေက်ာင္းစတက္တဲ့ ေန႔ကေတာ့ေလ ေျပာစမွတ္ကို ျဖစ္ေရာ။ ငါ့မွာေတာ့ လွလွပပေလးဝတ္စားေပး၊ သနပ္ခါးအေဖြးသားေလးလူးၿပီး ေက်ာင္းလႊတ္ပါတယ္။ ညည္းအေဖက ဘာလုပ္တယ္မွတ္လဲ။ ေက်ာင္းေပါက္ဝေရာက္မွ သူ႔သမီးက ငိုလို႔တဲ့... အဲ့ဒါ ကေလးကိုျပန္ေခၚၿပီး စက္ဘီးေပၚတင္ ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္တဲ့ေလ။ ငါ့မွာေတာ့ ေန႔ခင္းေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ညည္းကို လာၾကည့္မွပဲ အေဖေရာ သမီးပါ ေပ်ာက္ေနတာ သိရတယ္။ သမီးနဲ႔ ေက်ာင္းအတူ လိုက္ေျပးတဲ့ အေဖတဲ့။ ၾကား..ၾကားဖူးေပါင္ေတာ္။”


ထိုသို႔ေျပာတိုင္း ေဖေဖကေတာ့ ရယ္က်ဲက်ဲလုပ္ေနေလ့ရိွသည္။ ကြ်န္မက ေဖေဖ့လက္ေမာင္းကို ဆြဲၿပီး..


“အဲဒါေျပာတာေပါ့ ေဖေဖက သမီးကိုသိပ္ခ်စ္တာ။ ေဒၚၾကီးသာ သမီးကို မခ်စ္တာ။”


ကြ်န္မက အဲဒီလို ျပန္ၾကည္စယ္လိုက္လ်င္ ေဒၚၾကီးက မ်က္ေစာင္းလွမ္းထိုးေတာ့သည္။


“ ေအးပါ..ေအးပါ။ ငါက မိန္းမၾကမ္းၾကီးပါေတာ္။ ညည္းကို ရိုက္ပုတ္ၿပီး ေက်ာင္းထားခဲ့လို႔ ညည္းစာတတ္ခဲ့တာေလးေတာ့ မေမ့ပါနဲ႔ေအ။ ညည္းအေဖနဲ႔သာ ေက်ာင္းလႊတ္ရင္ ေန႔တိုင္း ႏွစ္ေယာက္သား ေက်ာင္းေျပးေနၾကမွာ ျမင္ေယာင္ေသး။ ”


ေဖေဖေက်ာင္းလိုက္ပို႔ေပးတိုင္း ကြ်န္မ ေက်ာင္းဝင္းထဲ မဝင္ခ်င္တာသိလို႔ ေနာက္ပိုင္း ေဒၚၾကီးကပဲ ကြ်န္မကို ေက်ာင္းလိုက္ပို႔ေတာ့သည္။ ကြ်န္မငိုရင္လည္း ဆရာမလက္ထဲ မရရေအာင္ အပ္ထားခဲ့တာေၾကာင့္ ၾကာလာေတာ့ ကြ်န္မလည္း စာသင္ေက်ာင္းမွာ ေပ်ာ္ေမြ႔သြားေတာ့၏။ ကြ်န္မတို႔ ေနအိမ္ႏွင့္ စာသင္ေက်ာင္းက အေတာ္အသင့္ ေဝးလံပါသည္။ စာသင္ေက်ာင္းကေလးကို ေရာက္ဖို႔အတြက္ စပါးခင္းေတြ ျခံရံထားသည့္ ေတာလမ္း ေကြ႕ေကြ႕ေကာက္ေကာက္ေလး အတိုင္း သြားရသည္။ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ညေနခင္းေတြမွာ စပါးခင္းေတြ၏ တဖက္ကို နိမ့္ဆင္းသြားသည့္ ေနလံုးနီနီၾကီးႏွင့္ ေနဝင္ခ်ိန္ေတြက အခုခ်ိန္ထိ ျပန္ေတြးမိတိုင္း လြမ္းေမာဖြယ္ရာ ေကာင္းေနဆဲျဖစ္သည္။


မနက္ခင္းမွာ ကြ်န္မကို ေဒၚၾကီးက ေက်ာင္းပို႔ေပးျပီး ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ေတြကိုေတာ့ ေဖေဖက စက္ဘီးေလးႏွင့္လာၾကိဳေလ႔ရွိသည္။ စက္ဘီးကယ္ရီယာ ခံုေနာက္မွာ ထိုင္လိုက္ရင္း ဆရာမ သင္ေပးလိုက္သည့္ ကဗ်ာေလးေတြကို ကြ်န္မေအာ္ရြတ္ေလ့ရိွ၏။ ကြ်န္မစာေတြ ကဗ်ာေတြရြတ္လို႔ ၿငိမ္သြားသည့္အခါ “ ငါ့သမီးေလးေမာသြားၿပီးလား” ဟုေဖေဖက စက္ဘီးနင္းရင္း ကြ်န္မေခါင္းေလးကို ပြတ္ၿပီးေမးတတ္ျပန္သည္။


ထိုသို႔ေမးလိုက္လ်င္ ကြ်န္မက အားအင္သစ္ေလးေတြ ဝင္လာၿပီး ေနာက္ထပ္ ကဗ်ာေတြ ရြတ္ဆိုျပန္ပါေေတာ့သည္။ ဒီလိုႏွင့္ ဘၾကီးျဖိဳးတို႔ ကုန္စံုဆိုင္ေရွ႕ေရာက္လ်င္ေတာ့ ေဖေဖက ကြ်န္မကို ေရခဲေခ်ာင္း ဝယ္ေကြ်းေလ႔ရွိသည္။ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ေဖေဖဝယ္ေကြ်းသည့္ ေရခဲေခ်ာင္းရယ္၊ ေဖေဖ႔ရဲ႕ေက်ာျပင္ေလးရယ္၊ စက္ဘီး ကယ္ရီယာခံုေလးရယ္က အခုလို အသက္အရြယ္ ႀကီးျပင္းလာခ်ိန္အထိ မေမ့နိင္သည့္ ပံုရိပ္ေလးေတြျဖစ္ေနခဲ့သည္။


ေက်ာင္းတက္စ ကေလးဘဝက စၿပီး အထက္တန္း ေရာက္သည္အထိ ေဖေဖက ကြ်န္မကို မပ်က္မကြက္ ေက်ာင္းလာ ၾကိဳေလ့ရိွသည္။ ကြ်န္မကလည္း စက္ဘီးကယ္ရီယာ ခံုေနာက္မွာ ေဖေဖ့ ခါးကိုဖက္ျပီး လိုက္ပါစျမဲျဖစ္၏။ အထက္တန္းေအာင္ျပီး ျမိဳ႕ေပၚအထိသြား၍ တကၠသိုလ္တက္ရသည့္ အခ်ိန္မွာေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္း ကြ်န္မ အိမ္ကို ျပန္ျဖစ္ခဲ့သည္။ အိမ္မွာက ကြ်န္မကို သိပ္လြမ္းေနမည့္ ေဖေဖက ေန႔တိုင္းေမွ်ာ္ေနတတ္တာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။။ ကြ်န္မ ျမိဳ႕ေပၚမွာ ေက်ာင္းသြားတက္ျပီးသည့္ ေနာက္ပိုင္းမွ ေဖေဖက ေဒၚၾကီးကို ေန႔ေတြခဏခဏ ေမးတတ္လာသည္ဟု မိသားစု ထမင္းဝိုင္းမွာ ေဒၚၾကီး ျပန္ေျပာျပတတ္သည္။


“အစ္မ..ဒီေန႔...ဗုဒၶဟူးလား... ၾကာသာပေတးလား”

“ဗုဒၶဟူးေန႔ပါေတာ္။ ေနာက္ သံုးရက္ေနမွ နင့္သမီးကျပန္လာမွာ။ ”


ေဒၚၾကီးက ေဖေဖရဲ႕ ရည္ရြယ္ရင္းကိုပါ ထိုကဲ့သို႔ ပိတ္ပိတ္ျပီး ေျဖလိုက္သည္တဲ့ေလ။ စစေနာက္ေနာက္ျဖင့္ ကြ်န္မျပန္လာခ်ိန္ မိသားစု ထမင္းဝိုင္းေလးမွာ စိုေျပလြန္းလွသည္။


ေက်ာင္းပိတ္၍အိမ္ျပန္ျဖစ္သည့္ ရက္ေတြေရာက္တိုင္း ေဖေဖက ကြ်န္မ ျပန္လာမည့္ ဘူတာရံုေလးမွာ လာၾကိဳေလ႔ရွိသည္။ နယ္ျမိဳ႕ကေလးရဲ႕ဘူတာရံုေရွ႕က သရက္ပင္ၾကီး၏ အျမစ္ေတြေပၚတြင္ ငုတ္တုတ္ေလးထိုင္ရင္း ဘူတာရံု အေပါက္ဝကို စူးစိုက္ေငးေနတတ္သည့္ ေဖေဖ့ကိုျမင္လ်င္ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္လည္း အားအင္ေတြ စီးဝင္လာမိသည္။ ကြ်န္မလြယ္လာသည့္ ေက်ာပိုးအိတ္ေလးကို စက္ဘီးေရွ႕က ျခင္းေလးထဲမွာထည့္၊ ကြ်န္မကို ေနာက္ခံုကယ္ရီယာမွာ တင္ၿပီးအိမ္ျပန္လာၾကသည္။


ဒီတခါေတာ့ ကြ်န္မက ငယ္ငယ္ကလို ကဗ်ာရြတ္မျပျဖစ္ေတာ့။ ေဖေဖစက္ဘီးေလးကို အလြမ္းေျပစီးရင္း ျမိဳ႕ေပၚသြားျပီး ေက်ာင္းတက္ရသည့္ အေတြ႔အၾကံဳေလးေတြကို မနားတမ္း ေျပာျပျဖစ္သည္။ ေဖေဖ႔ကို သတိရေၾကာင္း ေျပာလိုက္ျပီဆိုလ်င္ ေဖေဖက “ငါ့သမီးေလးကို ေဖေဖက အခ်ိန္တိုင္း လြမ္းေနရတာပါကြယ္” ဆိုျပီး ျပန္ေျပာတတ္သည္။ ထိုကဲ့သို႔စကား ၾကားတိုင္း ကြ်န္မရင္ထဲမွာ လိႈက္ခနဲျဖစ္ရသည္အထိ ဝမ္းနည္းမိသည္မွာ ေဖေဖ့ရဲ႕ ေမတၱာစစ္မွန္လြန္းတာေၾကာင့္ဟု ယံုၾကည္မိပါသည္။


အိမ္ျပန္လမ္း တစ္ေလွ်ာက္ စကားေတြ မနားတမ္း ေျပာရင္း ဘၾကီးျဖိဳး၏ ကုန္စံုဆိုင္ေရွ႕ေရာက္လ်င္ ေဖေဖက စက္ဘီးရပ္ကာ ငယ္စဥ္ကလို ကြ်န္မကို အေမာေျပ ေရခဲေခ်ာင္း ဝယ္ေကြ်းျပန္သည္။ ေဖေဖဝယ္ေကြ်းသည့္ ေရခဲေခ်ာင္းေလး စားရင္း ကြ်န္မ ငယ္ဘဝကို သတိရမိတာလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါျဖစ္သည္။


ေက်ာင္းျပီး၍ လုပ္ငန္းခြင္ ဝင္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္မတတ္ထားသည့္ ပညာျဖင့္ ျမိဳ႕ေပၚက လုပ္ငန္းခြင္ကိုပဲ ေရြးခ်ယ္ခဲ့သည္။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူဘဝကလို အပါတ္စဥ္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္း အိမ္ျပန္ဖို႔ အဆင္မေျပေတာ့ပါ။ လုပ္ငန္းခြင္ ဝင္စကေတာ့ တစ္လတစ္ေခါက္ေလာက္ အိမ္ျပန္ဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္လည္း ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ႏွစ္လေန၍မွ တစ္ေခါက္ေလာက္ပဲ ျပန္ျဖစ္ေတာ့သည္။


ကြ်န္မ ျပန္လာတိုင္း ေဖေဖကေတာ့ ေက်ာင္းသူဘဝတုန္းကလို ဘူတာရံုေလးမွာ လာေစာင္႔ေနေလ့ရိွသည္။ သူ႔စက္ဘီးအိုေလးကို ေဘးမွာရပ္၊ သစ္ျမစ္ၾကီးေပၚမွာ ထိုင္ရင္း ကြ်န္မကို မေျပာင္းမလဲ အရင္လို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနျမဲျဖစ္သည္။ ေျပာင္္းလဲလာသည္ကေတာ႔ အသက္အရြယ္ရလာျပီး ဇရာ၏ အမွတ္အသားေတြ ျဖစ္သည့္ ဆံပင္ေတြ ျဖဴလာျခင္းျဖစ္သည္။ အသက္အရြယ္ ရလာသည့္ ေဖေဖရဲ႕ စက္ဘီးေနာက္မွာ က်မ လိုက္မထိုင္ရက္ေတာ႔ပါ။


“ေဖေဖပင္ပန္းပါတယ္ အိမ္ကပဲ သမီး ျပန္အလာကို ေစာင့္ပါေဖေဖရယ္”

“ ငါ့သမီးေလး ျပန္လာမွာ သိေပမယ့္ ျမန္ျမန္ေတြ႔ခ်င္လို႔ပါကြယ္”

ေဖေဖ့ရဲ႕ ဝမ္းနည္းဟန္စြက္ေနတဲ့ စကားသံေအာက္မွာ ကြ်န္မ မ်က္ရည္ဝဲမိရျပန္သည္။

“ ေဖေဖ အသက္ၾကီးျပီေလ။ သမီးကို တင္မနင္းနဲ႔ေတာ့ေနာ္ ”

“ သမီးေလးအတြက္ ေဖေဖ့မွာ အားေတြရိွပါေသးတယ္ကြ။”


ကြ်န္မတားေသာ္လည္း ေဖေဖက စက္ဘီးေပၚတင္နင္းျမဲပါပဲ။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာသည္အထိ ေဖေဖ့၏ ကြ်န္မအေပၚ ထားသည့္ ေမတၱာႏွင့္ အၾကြင္းမဲ့ ခ်စ္ျခင္းက မေျပာင္းမလဲ ရိွေနအံုးမည္။ ဘယ္အခါမွလည္း ေျပာင္းလဲသြားမည္ဟု မထင္ေပ။


ဒီလိုႏွင့္ လုပ္ငန္းခြင္ရိွေသာျမိဳ႕ျပႏွင့္ ေဖေဖေမွ်ာ္ေနမည့္ ကြ်န္မ၏ နယ္ျမိဳ႕ကေလးကို ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္လုပ္ရင္း ကြ်န္မလည္း လုပ္သက္ေလးရခဲ့သည္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ လုပ္ငန္းခြင္ အေျခအေနအရရယ္ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ ျမိဳ႕ျပမွာ ေပ်ာ္ဝင္ေနမိတာေတြရယ္ေၾကာင့္ နယ္ျမိဳ႕ကေလးထံ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မျပန္ျဖစ္ခဲ့။ အိမ္ကိုထည့္သည့္ စာေတြမွာလည္း “ေဖေဖေရ ဒီတစ္လေတာ့ ျပန္မလာျဖစ္ဘူးထင္တယ္။ အလုပ္ေတြ မ်ားေနလို႔။” ဆိုသည့္ စာေၾကာင္းေတြပဲ ထပ္ထပ္လာေနခဲ့၏။ ကြ်န္မ၏ ျမိဳ႕ကေလးထံကို ျပန္မေရာက္ျဖစ္သည္မွာ ၾကာသြားခဲ့သည္။


ထို႔ေနာက္ပိုင္း ကြ်န္မ၏လုပ္ငန္းခြင္အေျခအေန ေကာင္းမြန္လာတာေၾကာင့္ အလုပ္ကရသည့္ ဆုေၾကးေငြမ်ားႏွင့္ ကြ်န္မစုေဆာင္းထားသည့္ ေငြေလးကို ေပါင္းစပ္ကာ ကားတပါတ္ရစ္ေလးတစ္စီး ဝယ္လိုက္ေတာ့သည္။ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ အခ်ိန္မေရြး ေဖေဖ့ထံ ျပန္လို႔ရေအာင္ျဖစ္သည္။ ကားေလးရိွလ်င္ ေဖေဖလည္း ကြ်န္မကို စက္ဘီးႏွင့္ လာၾကိဳစရာ မလိုေတာ့ဘူးဆိုသည့္ အေတြးက ေရွ႕ဆံုးက ပါဝင္ပါသည္။ ေဖေဖကို ကားေပၚတင္ျပီး ျမိဳ႕ကေလးထဲမွာ လိုက္ပတ္မယ္လို႕ ေတြးထားမိသည္။ ေမာ္ေတာ္ကားေလးကို ျမင္လ်င္ ေဖေဖ ေပ်ာ္သြားမည္ ထင္ပါသည္။


ကားဝယ္ျပီးသည့္ေနာက္ လူၾကံဳႏွင့္ ဒီတပါတ္ စေန အိမ္ျပန္လာခဲ့မယ္လို႔ ေဖေဖ့ကိုမွာလိုက္သည္။ ေဖေဖ့စိတ္ကို သိေနတာေၾကာင့္ ဘူတာရံုကို လာမၾကိဳဖို႔ အိမ္ကပဲေစာင့္ေနဖို႔ အထပ္ထပ္အခါခါ မွာလိုက္ေသး၏။ စေနေန႔ေရာက္ေတာ့ ဝယ္ထားတဲ႔ ကားေလးေမာင္းျပီး အိမ္ျပန္လာခဲ့ေတာ့သည္။ ကြ်န္မျပန္လာေနက် ဘူတာရံုေလးနားေရာက္၍ သတိတရ ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္မွာ ေဖေဖကို ဘူတာရံုေဘးက အပင္ၾကီးရဲ႕ အျမစ္ေတြေပၚတြင္ ကြ်န္မျပန္အလာကို ထိုင္ေစာင့္ေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရ၏။ ေဘးတြင္ေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက ကြ်န္မကို တင္နင္းခဲ့သည့္ စက္ဘီအိုေလး ရပ္လ်က္သားျဖစ္သည္။


ဆံပင္ေတြျဖဴေနျပီး မ်က္မွန္ကိုင္းအနက္ေလးကို တပ္ကာ ရထားဝင္လာခ်ိန္နီး၍ ဘူတာရံု အေပါက္ဝကို ေငးစိုက္ၾကည့္ေနသည့္ ေဖေဖ့ကို ေတြ႔ရသျဖင့္ ကြ်န္မစိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားမိသည္။ လာမၾကိဳဖို႔ ေျပာထားလ်က္ႏွင့္ ေဖေဖ ေစာင့္ေနသည္ကို ေတြ႔သျဖင့္ ကြ်န္မဝမ္းနည္းမိ၏။ ယခုလို အသက္အရြယ္ ၾကီးရင့္ေနခ်ိန္မွာေတာင္ ကြ်န္မကို ကေလးတစ္ေယာက္လို စက္ဘီးေပၚတင္ၿပီး နင္းခ်င္ေနေသးသည့္ ေဖေဖ့ေမတၱာကို ကြ်န္မခံစားလိုက္ရသည္။ တကယ္ေတာ့ ေဖေဖအေနႏွင့္ သူတစ္ေယာက္ထဲေတာင္ စက္ဘီးၾကာၾကာနင္းဖို႔ မသင့္ေတာ့သည့္ အရြယ္ေရာက္ေနခဲ့ၿပီ။ ကြ်န္မ ခ်က္ခ်င္းပဲ ကားေပၚက ဆင္းကာ ေဖေဖကို ေျပးဖက္လိုက္မိ၏။


“ ေဖေဖ ေစာင္႔ေနတာ ၾကာျပီလား ”

“ မၾကာေသးပါဘူး သမီးရဲ႕”


“ ဒါ သမီး ပိုက္ဆံ စုျပီး ဝယ္လိုက္တဲ့ ကားေလ ေဖေဖရဲ႕။ လွတယ္မဟုတ္လား။ လာ...ေဖေဖ...လာ ကားေပၚတက္။ သမီးတို႔ ကားၾကီးေမာင္းျပီး တူတူ ျပန္ၾကမယ္။ ”


ကြ်န္မက ဝမ္းသာ အားရႏွင့္ ကားေလး၏ ေဘးတစ္ဖက္ကို ပုတ္ျပရင္း ခပ္ျမဴးျမဴးေလး ေျပာလိုက္သည္။


ေဖေဖက ကြ်န္မ စီးလာသည့္ ကားေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္၏။ ကားေဘာနပ္ေလးကို လက္ကေလးႏွင့္ ပြတ္၏။ ထို႔ေနာက္ စက္ဘီးေဒါက္ကို ျဖဳတ္ျပီး


“ သမီး ညည္းကားၾကီး ေမာင္းလိုက္လာခဲ႔။ ”


ေဖေဖက ကြ်န္မ ေမာင္းလာသည့္ ကားေပၚကို မတက္ဘဲ ကြ်န္မ ကားေရွ႕မွ စက္ဘီးေလးကို ေျဖးေျဖးခ်င္း နင္းသြားခဲ့သည္။ ျပန္မလာတာ ၾကာလို႔ ကြ်န္မကို ေဖေဖ စိတ္ေကာက္ေနတာျဖစ္မည္လို႔ ေတြးမိလိုက္တာေၾကာင့္ ကြ်န္မျပံဳးလိုက္မိသည္။ အိမ္ေရာက္မွပဲ ေခ်ာ့ရေတာ့မည္။ ေဖေဖက ကြ်န္မ တစ္ခြန္း ႏွစ္ခြန္း ေျပာလိုက္ရံုနဲ႔ စိတ္ေကာက္ေျပမယ္ဆိုတာ သိေနပါသည္။


အိမ္ျပန္လမ္းမွာ က်မကားကို ေဖေဖ့ စက္ဘီးေလး၏ အေနာက္က တျဖည္းျဖည္း ေမာင္းျပီး လိုက္လာခဲ့သည္။ အားစိုက္နင္းလိုက္တိုင္း ေရွ႕ကို ကုန္းကုန္းသြားသည့္ ေဖေဖ့ ေက်ာျပင္ေလးကို ၾကည့္ရင္း ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ကြ်န္မ ဝမ္းနည္းမိလာသည္။ အိုမင္းရင့္ေရာ္မႈေတြႏွင့္ ေဖေဖ့ကို ျမင္ရသည္မွာ ဝမ္းနည္းစရာ ေကာင္းလွသည္။ လမ္းအနည္းငယ္ က်ယ္သည့္ေနရာ ေရာက္တာေၾကာင့္ ေဖေဖ့ စက္ဘီးေဘးနားကို ယွဥ္ကပ္လိုက္သည္။ ကြ်န္မကို ေဖေဖျပံဳးလ်က္ လွည့္ၾကည့္၏။ ေဖေဖ့ နဖူးမွာ ေခြ်းစေလးေတြနွင့္ ။ ကြ်န္မ အေရွ႕ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ကားရပ္ကာ ေဖေဖ့ကို ေစာင့္ေနလိုက္သည္။


“ ကားေပၚတက္ပါေဖေဖရယ္။ ဘာလဲ...ေဖေဖက သမီးျပန္မလာတာ ၾကာလို႔ စိတ္ဆိုးေနတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေဖေဖ့ရဲ႕ စီးေတာ္ယာဥ္ၾကီး ေပ်ာက္မွာစိုးလို႔လား။ ခဏေနမွ တစ္ေယာက္ေယာက္ လာယူခိုင္းလိုက္မယ္ေလ”


ေဖေဖစိတ္ဆိုးေျပေစရန္ ကြ်န္မက ခပ္ျမဴးျမဴေလး ေျပာလိုက္သည္။ ေဖေဖက နဖူးစက ေခြ်းစက္မ်ားကို လက္ခံုျဖင့္သုတ္ရင္း..


“ ငါ့သမီးေလးကို ေဖေဖ စိတ္မဆိုးပါဘူးကြယ္။ စက္ဘီးေပ်ာက္မွာ ေၾကာက္လို႔နင္းေနတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။”


“ဒါဆို ဘာျဖစ္လို႔ ကားေပၚမတက္ဘဲ စက္ဘီးကို အားစိုက္နင္းေနရတာလဲ”


ကြ်န္မ ေမးခြန္းဆံုးေတာ့ ေဖေဖက ကြ်န္မဘက္ကို ငဲ့ၾကည့္သည္။ ထို႔ေနာက္ တခ်က္ျပံဳးလိုက္ၿပီး


“ ေဖေဖခုလို စက္ဘီးနဲ႔ ေရွ႕ကနင္းၿပီး ျပန္ရတာဘာေၾကာင့္လဲသိလား”


“ဘာလို႔လဲေဖေဖ ”


ေဖေဖက ကြ်န္မေခါင္းေလးကို တခ်က္ပြတ္ရင္း ျပန္ေျဖသည္။


“အိမ္ျပန္လမ္းကို သမီး ေမ႔ေနမွာစိုးလို႔ပါ”


ထို႔ေနာက္ ေဖေဖ သူ႔စက္ဘီးေလးေပၚတက္ျပီး ေရွ႕ကဆက္နင္းသြားသည္။ ေဖေဖ့ စကားသံေတြ အထပ္ထပ္ ၾကားေယာင္ျပီး ကြ်န္မ မ်က္ရည္မ်ား ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္က်လာေတာ့၏။ ကြ်န္မက ျမိဳ႕ျပရဲ႕ ေခတ္မွီမႈမွာ ေပ်ာ္ဝင္ေနခ်ိန္ ေဖေဖ ကြ်န္မကို သိပ္လြမ္းေနခဲ့မွာပဲေလ။ ကြ်န္မ အိမ္ေရာက္ရင္ေတာ့ ေဖေဖ့ကို ေလးေလးနက္နက္ ေျပာရမည့္စကားတခြန္း ရိွေနခဲ့ပါျပီ။ အဲဒါကေတာ့....


“ သမီး အိမ္ျပန္လမ္းကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူးေဖေဖ ”

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာ

ျမတ္မြန္